TVAM is voor mij een van die artiesten die niet de makkelijkste weg kiest. Joe Oxley maakt muziek die tijd nodig heeft. Zijn nummers geven niet direct alles prijs, maar juist dat vind ik aantrekkelijk. Op Ruins hoor ik een artiest die precies weet welke sfeer hij wil neerzetten. Het album voelt donker en melancholisch, maar nergens somber of zwaar om naar te luisteren. Er zit altijd beweging in de muziek. De combinatie van shoegaze, postpunk, elektronica, krautrock en psychedelische rock klinkt heel natuurlijk. Ik hoor veel invloeden, maar uiteindelijk klinkt Ruins vooral als TVAM zelf.

Het eerste wat mij opvalt, is de productie. Alles klinkt rijk en vol. Achter vrijwel iedere melodie hoor ik kleine details die pas na een paar luisterbeurten opvallen. De gitaren zweven door de muziek heen, terwijl de synthesizers voor warmte en diepte zorgen. De drumcomputers geven de nummers een strak ritme zonder dat het afstandelijk wordt. Ook de zang past goed bij het geheel. Joe Oxley zet zijn stem bewust niet op de voorgrond. Soms moet ik moeite doen om de tekst goed te verstaan, maar dat stoort mij nauwelijks. Zijn stem is vooral onderdeel van de totale sfeer. Daardoor luister ik meer naar het gevoel dan naar iedere afzonderlijke zin.

Comfort Collar opent het album rustig en sfeervol. Het is geen nummer dat direct veel indruk maakt, maar het zet wel precies de juiste toon. Ik hoor langzaam opbouwende synthesizers en subtiele gitaarpartijen die mij als luisteraar het album binnen trekken. Het voelt bijna alsof ik een film binnenstap. Als opening werkt het uitstekend, ook al mis ik nog een echte uitschieter. Daarom geef ik dit nummer een 7.

Met The Gloom komt het album echt op gang. Dit is meteen een van de sterkste nummers van de plaat. Het donkere karakter wordt gecombineerd met een verrassend pakkend ritme. De melodieën blijven hangen zonder dat het nummer zijn mysterieuze sfeer verliest. De balans tussen gitaren en elektronica is hier bijzonder goed. Juist doordat alles zo mooi in elkaar grijpt, blijft dit nummer ook na meerdere luisterbeurten interessant. Dit is voor mij zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album en verdient een 8.

The Words klinkt toegankelijker, maar blijft trouw aan de sfeer van het album. De melodie ligt prettig in het gehoor en de productie zit opnieuw vol kleine details. Toch mis ik hier net iets meer spanning dan bij het vorige nummer. Het is een degelijk lied dat mooi past binnen het geheel, maar het springt er voor mij minder uit. Daarom kom ik uit op een 7.

Daarna volgt Real Life, opnieuw een van mijn favorieten. Hier hoor ik hoe goed TVAM verschillende stijlen weet te combineren. De muziek klinkt tegelijk dromerig en ritmisch. De opbouw is sterk en het nummer blijft zich ontwikkelen. Iedere luisterbeurt ontdek ik weer nieuwe geluiden op de achtergrond. Dat maakt het een nummer waar ik steeds naar terugkeer. Voor mij verdient Real Life een mooie 8.

Powder Blue kiest daarna weer voor een iets donkerder geluid. De sfeer is uitstekend en de productie blijft indrukwekkend, maar het nummer mist voor mij net de melodische kracht van de echte hoogtepunten. Toch blijft het boeien door de mooie gelaagdheid en de fijne instrumentatie. Ik waardeer dit nummer met een 7.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor Follow Me Home. De ritmes zijn sterk en de sfeer blijft bijzonder filmisch. Ik hoor invloeden uit synthpop en postpunk, maar TVAM geeft daar een eigen draai aan. Het nummer past uitstekend in de opbouw van het album, al blijft het voor mij iets minder memorabel dan de beste tracks. Ook hier geef ik een 7.

Met Winter Rose neemt TVAM wat gas terug. Dat blijkt een slimme keuze. De rustige opbouw zorgt voor een mooi moment van ademruimte. De emotionele ondertoon komt hier sterker naar voren dan op veel andere nummers. Het is misschien geen opvallende compositie, maar wel een nummer dat steeds mooier wordt naarmate ik het vaker hoor. Daarom krijgt ook dit nummer een 7.

In Memory sluit daar mooi op aan. De muziek klinkt klein en ingetogen, maar zit opnieuw vol subtiele details. Het is duidelijk bedoeld als rustpunt op het album. Hoewel ik de sfeer erg waardeer, blijft het muzikaal iets minder spannend dan sommige andere nummers. Daardoor blijft mijn waardering steken op een 7.

Na deze rustige fase krijgt het album weer extra energie met Love Like Glue. Dit nummer behoort samen met The Gloom en Real Life tot mijn persoonlijke favorieten. De combinatie van synthpop, elektronische ritmes en een sterke melodie werkt uitstekend. Hier hoor ik hoe toegankelijk TVAM kan klinken zonder zijn eigen stijl los te laten. Het nummer blijft gemakkelijk hangen en geeft het album precies op het juiste moment nieuw leven. Voor mij is dit opnieuw een 8.

Ook Sweetness & Light maakt veel indruk. Dit nummer voelt persoonlijk en oprecht. De melodie is sterk en de sfeer is iets lichter dan op veel andere nummers. Dat zorgt voor een mooi contrast met de rest van het album. De productie blijft rijk, maar laat de emotie voldoende ruimte. Juist doordat alles zo beheerst blijft, komt het nummer extra sterk binnen. Ook hiervoor geef ik een 8.

Afsluiter The Haunted brengt het album op een rustige manier tot een einde. Het is geen groot muzikaal spektakel, maar eerder een langzaam uitdovend slotstuk. De melancholie blijft aanwezig, terwijl er ook een gevoel van acceptatie ontstaat. Ik vind het een passende afsluiting, al had ik muzikaal misschien nog iets meer spanning verwacht. Toch rondt het het album mooi af en daarom geef ik ook hier een 7.

Wat ik vooral sterk vind aan Ruins, is dat het voelt als één geheel. Veel albums bestaan uit losse nummers, maar hier lijkt iedere track een hoofdstuk van hetzelfde verhaal. Dat maakt het prettig om van begin tot eind te luisteren. Tegelijk begrijp ik ook de kritiek die sommige luisteraars hebben. De zang staat soms erg ver naar achteren en de nummers vragen aandacht. Wie op zoek is naar directe meezingers zal hier waarschijnlijk minder snel enthousiast van worden. Ik vind juist dat langzame groeiproces een van de grootste kwaliteiten van het album.

Na meerdere luisterbeurten merk ik dat Ruins steeds rijker wordt. Kleine details vallen op, melodieën blijven beter hangen en de opbouw van het album voelt steeds logischer. Joe Oxley laat horen dat hij niet alleen een goede songwriter is, maar ook een uitstekende producer. Hij weet een heel eigen wereld te creëren waarin melancholie, nostalgie en moderne elektronica perfect samenkomen.

Voor mij is Ruins misschien niet het meest toegankelijke album van het jaar, maar wel een van de meest sfeervolle. De plaat beloont geduldig luisteren en blijft daardoor lang interessant. Met een gemiddelde van ongeveer 7,4 op basis van mijn eigen trackwaarderingen vind ik dit een sterk album dat ruim boven het gemiddelde uitstijgt. De hoogtepunten zijn indrukwekkend, de minder opvallende nummers blijven moeiteloos overeind en als geheel maakt Ruins een volwassen, verzorgde en bijzonder sfeervolle indruk. TVAM bewijst opnieuw dat originaliteit en toegankelijkheid prima samen kunnen gaan, zolang een artiest zijn eigen koers durft te volgen.

WAARDERING: 7,4